این هرج و مرج اقتصادی شکلی از جنگ طبقاتی برای عموم بریتانیا است | دانیلا گابور

به گزارش دپارتمان اخبار اقتصادی پایگاه خبری آبان نیوز ،

دولت تراس جنگ طبقاتی ناهماهنگی به راه انداخته است. کاهش مالیات تراس، بزرگترین کاهش در 50 سال گذشته، برای توزیع مجدد ثروت از فقرا به ثروتمندان طراحی شد.

اگرچه دولت از آن زمان پیشنهاد خود مبنی بر کاهش 45 درصدی بالاترین نرخ مالیات بر درآمد را که توسط افرادی که بیش از 150000 پوند درآمد دارند کنار گذاشته است، تمام جزئیات دیگر «بودجه کوچک» آن همچنان باقی مانده است: هیچ افزایشی در مالیات شرکت ها، سقف افزایش نیافته است. در مورد پاداش های بانکداران تبر زده شده است و دولت حمله جدیدی را به اتحادیه های کارگری آغاز کرده است. اینها اقدامات ایدئولوژیکی هستند که در زیر پرچم یک استراتژی رشد بی اعتبار «کاهش قطره» پنهان شده اند.

در مورد “تضمین قیمت انرژی” دولت هم همینطور. این تضمین نمی کند که هیچ کس بیش از 2500 پوند برای قبض انرژی خود پرداخت نکند. در عوض، قیمت یک واحد گاز و برق را محدود می کند. به تفاوت بین قیمت عمده فروشی و قیمت های محدود خرده فروشی یارانه پرداخت می کند، شرکت های خصوصی انرژی را بابت تفاوت جبران می کند و بنابراین سود آنها را تضمین می کند. تخمین زده می شود که این ضمانت در طول دو سال تا 170 میلیارد پوند هزینه داشته باشد مبلغی که به جای مالیات های بادآورده اضافی، از بودجه عمومی خزانه داری پوشش داده می شود. این سقف به جای سود برای خانوارها، به نفع شرکت‌ها طراحی شده است و وجوه را به دور از مالیات دهندگان و بین شرکت‌های انرژی و سهامداران آن‌ها توزیع می‌کند.

با این حال، دولت تراس تنها بازیگر این مبارزه نیست. بانک انگلستان نیز حمله به کارگران را دنبال کرده است. در فوریه سال جاری، اندرو بیلی، فرماندار آن، هنگامی که از کارگران خواست در درخواست افزایش دستمزدها “خودداری” نشان دهند، به وضوح اعلام کرد که بانک طرف چه کسی است. او در عوض می‌توانست از مدیران اجرایی و سهامداران بخواهد انتظارات سود خود را تعدیل کنند، یا از دولت بخواهد که کسب‌وکارها را از طریق ترکیبی از کنترل‌های استراتژیک قیمت‌ها و مالیات بر ثروت بادآورده و ثروت منضبط کند. بانک‌های مرکزی در حوزه‌های قضایی دیگر، مانند فیلیپ لین بانک مرکزی اروپا، اخیراً پذیرفته‌اند که اینها مؤثرترین اقدامات برای جلوگیری از افزایش هزینه‌ها هستند.

در عوض، از آنجایی که فشار تاریخی دستمزدهای واقعی نتوانست فشارهای تورمی ناشی از تهاجم روسیه به اوکراین را متوقف کند، بانک بر روی یک شرط حساب شده دو برابر شد: تحمیل رنج به اقتصاد بریتانیا با ترکیبی از تقاضای کمتر و بیکاری بیشتر. در نشست آگوست 2022 خود، متعهد به افزایش نرخ بهره و انقباض کمی (QT) شد، فرآیندی که توسط آن بانک مرکزی پرتفوی اوراق قرضه دولتی بریتانیا (معروف به gilts) را که از طریق تسهیل کمی (QE) به دست آورده است، کاهش می‌دهد. این بانک قصد داشت تا سبد طلایی QE خود را تا 80 میلیارد پوند در 12 ماه آینده کاهش دهد، تا حدی با فروش کامل حدود 40 میلیارد پوند طلا. هدف این بود که به سرعت نرخ بهره گیلت ها و سایر نرخ های بهره بلندمدت مانند نرخ وام مسکن را بالا ببریم.

این QT وحشتناک بود و بانک تنها بانک مرکزی بزرگ در جهان بود که آن را پذیرفت. فروش فعال اوراق قرضه دولتی در چنین شرایطی، زمانی که QT فدرال رزرو ایالات متحده سرمایه گذاران را از بازارهای اوراق قرضه دولتی در سراسر جهان بیرون می راند، دعوتی آشکار برای اختلال در بازار طلا و بی ثباتی مالی است. در همین حال، نیازهای رو به رشد استقراض حمله تراس به کارگران تنها پتانسیل مخرب استراتژی وحشت بانک را تشدید کرده است. از آنجایی که نوسانات اوراق قرضه صندوق های بازنشستگی (و همراه با آنها، کل سیستم مالی) را تهدید می کرد، بانک مجبور به عقب نشینی شرم آور شد: به خرید گیلت بازگشت.

تأثیرات موجی این جنگ طبقاتی ناهماهنگ عواقب طولانی مدتی خواهد داشت. به نظر می رسد که بانک به سیاست QT خود باز خواهد گشت، در حالی که تراس و کوارتنگ قصد دارند با کاهش هزینه ها به سرمایه گذاران طلایی اطمینان دهند. منطق ساده است: کاهش نیازمندی‌های وام‌گیری یا عرضه گیلت‌ها، و آرام کردن اعصاب بازار با بازگشت قابل پیش‌بینی به ریاضت.

ریاضت دقیقاً همان چیزی است که بریتانیا به آن نیاز ندارد. این به معنای کاهش هزینه ها است، همانطور که بحران آب و هوا مستلزم سرمایه گذاری گسترده دولتی در زیرساخت های عمومی سبز است. همانطور که بحران هزینه زندگی سخت تر می شود، دریافت کنندگان منافع را نیز هدف قرار می دهد. همانطور که نائومی کلاین به ما آموخته است، فروش دارایی های دولتی مانند NHS در شرایط سیاسی خارق العاده آسان تر است. ریاضت برای دولت و برای فقرا، و سود برای رانت خواران: اینها سیاست های توزیعی ارتدوکس خزانه داری است.

حزب محافظه کار همچنین به نظر می رسد که به طرز خطرناکی در آستانه شکستن حباب مسکن است که به طور سیستماتیک در زمان قدرت به آن دامن زده است. هراس بانک QT همیشه نرخ های وام مسکن را افزایش می داد – هدف آن بالا بردن نرخ بهره بلند مدت است. واکنش بازار به بودجه کوچک این حرکت را تسریع کرد زیرا سرمایه گذاران انتظار داشتند که بانک برای جبران فشارهای تورمی بودجه کوچک، QT را تسریع کند. در پاسخ، کوارتنگ مسئولیت افزایش هزینه های وام مسکن را دقیقاً به عهده بانک گذاشت. با این حال هر دو در این فرآیند نقش دارند.

سقوط بازار مسکن ممکن است مانند خودکشی انتخاباتی به نظر برسد، اما بدون ذینفع نیست. تاریخ نشان می دهد که بحران مسکن به نفع مالکان شرکت ها و سرمایه گذاران املاک است. تحت فشارهای ریاضت اقتصادی، دولت تراس (یا در واقع یک دولت کارگری آینده) می‌تواند به چنین سرمایه‌گذارانی برای پاکسازی حباب‌های ترکانده مسکن تکیه کند و در این فرآیند سودهای کلانی به‌دست آورد.

خلق و خوی عمومی بریتانیا از قبل با جنگ طبقاتی که اقتصاد را خراب می کند هماهنگ شده است. از موج فزاینده اعتصابات گرفته تا برتری چشمگیر نظرسنجی حزب کارگر، مقاومت در حال افزایش است. اما این کافی نخواهد بود. نهادهای سیاسی و اقتصادی ما برای تقویت قدرت سرمایه مالی طراحی شده اند و در نتیجه مملو از پتانسیل بحران هستند. ما باید این را نیز تغییر دهیم.

این خبر از خبرگزاری های بین المللی معتبر گردآوری شده است و سایت اخبار امروز آبان نیوز صرفا نمایش دهنده است. آبان نیوز در راستای موازین و قوانین جمهوری اسلامی ایران فعالیت میکند لذا چنانچه این خبر را شایسته ویرایش و یا حذف میدانید، در صفحه تماس با ما گزارش کنید.

منبع

درباره ی aban_admin

مطلب پیشنهادی

بازی های برگشت نیمه نهایی لیگ اروپا و لیگ کنفرانس اروپا – زنده | لیگ اروپا

به گزارش دپارتمان اخبار ورزشی پایگاه خبری آبان نیوز ، اتفاقات کلیدی فقط رویدادهای کلیدی را …