به گزارش دپارتمان اخبار ورزشی پایگاه خبری آبان نیوز ،
به راحتی می توان استدلال کرد که مهم ترین تغییر تکنیک در دو و میدانی، “فوسبری فلاپ” در پرش ارتفاع بود. دیک فسبری، که در سن 76 سالگی درگذشت، روش نامتعارفی را برای عبور از میله اختراع کرد. به قول جان تانسلی، مربی آمریکایی، “او به معنای واقعی کلمه رویداد خود را وارونه کرد”، اما علاوه بر ورزش، تاثیر فلاپ به عنوان یک تغییر پارادایم حتی قابل توجه تر بود.
برای هزاران سال، انسان ها از موانع سر راه خود یک پا پیش می رفتند. حتی زمانی که ورزش دو و میدانی اصلاح شد، پرشهای ارتفاع اساساً از تکنیکهای با مانع و اسب دوانی پیروی میکردند، بدون اینکه در نظر بگیرند که برخلاف آن دوندگان، مجبور نیستند پس از پرشهایشان به جلو بردن خود ادامه دهند. تکنیک اولیه “قیچی” اساساً یک مانع از میله بود. تکنیکهای بعدی، «استرادل» و رولهای مختلف، همانطور که از نامشان بر میآمد به نظر میرسیدند. پرش های ارتفاع قبل از فسبری قدبلند اما قوی بودند، مانند دوندگان سرعت، در قسمت بالایی بدن.
![دیک فسبری روی سکوی المپیک مکزیکو سیتی، اکتبر 1968.](https://aban.news/wp-content/uploads/2023/03/درگذشت-دیک-فسبری-ورزشکاری.jpg)
«فلاپ» – که میتوانید نشانههایی از آن را در چرخش پرشهای بزرگ پیش از او ببینید، چارلی دوما، جان توماس یا والری برومل – در یک لحظه «اوریکا» به فوسبری نیامد، بلکه زمانی که او با سنتهای خود دست و پنجه نرم میکرد. تکنیک زمانی که هنوز در اوایل دهه 1960 در دبیرستان بود. او متوجه شد که بدنش را بیشتر و بیشتر به طرفین حرکت می دهد، تا اینکه سرانجام با پشت به میله، بدن موازی با زمین و پاهای عمود بر آن می پرید. وقتی سر و نیم تنه اش بالا می رفت، پاهایش را بالا می زد و رو به بالا روی شانه هایش فرود می آمد. پرش شروع به توصیف یک سهمی کرد.
علیرغم بدبینی مربی او، نتایج مشهود بود و زمانی که عکسی در روزنامه محلی تحت عنوان “Fosbury Flops Over Bar” قرار گرفت، این پرش نام خود را به خود اختصاص داد. او که در مسابقات قهرمانی ایالت اورگان در سال 1965 به عنوان یک بزرگسال به مقام دوم رسید، 6 فوت و 5 ½ اینچ، کسری زیر دو متر پرید.
افراد دیگری در آنجا بودند که نسخه های خود را توسعه می دادند، به ویژه دبی بریل کانادایی، که در سن 17 سالگی، در سال 1970 در 17 سالگی با استفاده از “Brill bend” طلای بازی های مشترک المنافع را به دست آورد. پیشرفت کوچک اما قابل توجهی به آن مبتکران کمک کرد: پرش های ارتفاع همیشه، روی پاها یا روی دست ها و یک پا، در چاله های شن یا خاک اره فرود آمده بودند. در دهه 60، تشک های پر شده با لاستیک فوم شروع به جایگزینی گودال ها کردند. همانطور که دوما، که در سال 1956 اولین مردی بود که 7 فوت را از بین برد، در مصاحبه ای در سال 1986 توضیح داد: “من نمی توانستم تسلط پیدا کنم. [the flop]; من فقط دامنه حرکتی نداشتم. از سوی دیگر، فلاپرها هرگز نمی توانستند مانند ما 7 فوت 8 یا 9 اینچ بپرند و در چاله های خاک اره فرود بیایند. آنها می توانند گردن خود را بشکنند.»
در دانشگاه ایالتی اورگان، مربی کالج فسبری تلاش کرد تا او را به “ورز وسترن” برگرداند، اما موافقت کرد که به او اجازه دهد در دیدارهای تیم سال اول خود از فلاپ استفاده کند. در سال 1967، او رکورد مدرسه را با یک جهش 6 فوت 10 اینچی (2.08 متر) شکست. همه صحبت از وسترن رول ناپدید شد. سال بعد، او اولین عنوان از دو عنوان کالج ملی خود را با 7 فوت 2 و نیم اینچ به دست آورد، سپس در مسابقات المپیک ایالات متحده در لس آنجلس پیروز شد. اما مقامات المپیک از ترس این که فلاپ در ارتفاعات مکزیکوسیتی، جایی که قرار بود بازیهای تابستانی 1968 برگزار شود، کارساز نباشد، آزمایش دوم را از سطح دریا برنامهریزی کردند. او به عنوان سومین بازی از سه مسابقه مقدماتی وارد شد.
![دیک فسبری در سال 2021. در اواخر زندگی او به یک سخنران انگیزشی تبدیل شد.](https://aban.news/wp-content/uploads/2023/03/1679060832_523_درگذشت-دیک-فسبری-ورزشکاری.jpg)
در مکزیکو سیتی، او مدال طلای خود را به دست آورد. او در سه تلاش برای شکستن رکورد جهانی 2.28 متر برومل شکست خورد. بازیهای المپیک فلاپ فاسبری را به جهان معرفی کرد و فیلمهایی از این سبک را به ورزشکاران نشان داد. قبلاً بیشتر آنها فقط عکس ها را دیده بودند. زمانی که مونیخ بازیها را در سال 1972 برگزار کرد، 28 نفر از 40 پرش «فلاپ» بودند.
فسبری که در پورتلند، اورگان به دنیا آمد، در مدفورد بزرگ شد، جایی که پدرش، داگ، یک کامیون چوب رانده بود و مادرش، هلن (نی چیلدرز)، به عنوان منشی کار می کرد و پیانیست کنسرت بود. فسبری قد بلندی داشت (6 فوت 4 اینچ) اما قوی نبود و در طول دوران حرفهای خود فقط 13 سنگ وزن داشت و قبل از اینکه راه خود را به ورزش دو و میدانی پیدا کند از تیمهای بسکتبال و گریدرون دبیرستانش جدا شده بود.
او هرگز با عملکرد خود در مکزیکوسیتی برابری نکرد و هرگز رکورد جهانی را نشکست. علامت برومل به پت ماتزدورف آمریکایی رسید که 2.29 متر را پشت سر گذاشت و همچنان از استرادل استفاده می کرد. اما در سال 1973، دوایت استونز که در سن 14 سالگی فوسبوری را در مکزیک تماشا کرده بود، با 2.30 متر به اولین رکورددار فلاپری جهان تبدیل شد و تقریباً همه پرشکنندگان از آن زمان تاکنون فلاپ شدهاند. رکورد جهانی کنونی 2.45 متر است که توسط خاویر سوتومایور کوبایی در سال 1993 به ثبت رسیده است.
پس از مکزیک، فسبری به ایالت اورگان بازگشت، دومین عنوان NCAA خود را در سال 1969 به دست آورد و مدرک مهندسی عمران خود را در حالی که در مدار آماتور شرکت می کرد به پایان رساند. از آنجایی که پرشهای ورزشکار بیشتری از تکنیک او استفاده کردند، او نتوانست به تیم ایالات متحده برای المپیک 1972 مونیخ راه یابد. او در سال 1973 به تور بینالمللی پیست حرفهای کوتاه مدت پیوست، سپس بازنشسته شد و به کچام، آیداهو نقل مکان کرد و یک شرکت متخصص در مسیرهای دوچرخهسواری و دویدن راهاندازی کرد. او یک سخنران انگیزشی و نویسنده کتاب هایی مانند The Fosbury Flop: A New Philosophy for Success و Leap of Faith: غلبه بر موانع و دستیابی به موفقیت شد.
او همچنین نایب رئیس انجمن المپیک ایالات متحده بود، به عنوان کمیسر منطقه خدمت کرد و ناموفق برای کنگره به عنوان یک دموکرات در آیداهو محافظه کار بود.
در سال 2008 تشخیص داده شد که او به لنفوم در مهره های تحتانی خود مبتلا است. پس از جراحی ستون فقرات و شیمی درمانی، سرطان رو به بهبودی رفت. از سال 2011 تا 2019 او به عنوان رئیس انجمن غیرانتفاعی المپیک جهانی خدمت کرد.
فسبری با همسر سومش، رابین توماسی، که در کلاس رقص تاب با او آشنا شد، مزرعه اسب در بلوو، آیداهو را اداره کرد. ازدواج اول او، با جانت جارویس، و دوم، با کارن توماس، هر دو به طلاق ختم شد. از او رابین، یک پسر، اریش، و دو دختر ناتنی، استفانی و کریستن، از ازدواج دومش و یک خواهر به نام گیل به یادگار مانده است.
این خبر از خبرگزاری های بین المللی معتبر گردآوری شده است و سایت اخبار امروز آبان نیوز صرفا نمایش دهنده است. آبان نیوز در راستای موازین و قوانین جمهوری اسلامی ایران فعالیت میکند لذا چنانچه این خبر را شایسته ویرایش و یا حذف میدانید، در صفحه تماس با ما گزارش کنید.