ویلسون پس از 13 سال تلف شده محافظه کار برنده شد. استارمر دقیقا می تواند همین کار را انجام دهد | ویلیام کیگان

به گزارش دپارتمان اخبار اقتصادی پایگاه خبری آبان نیوز ،

تیحزب کارگر تحت رهبری کیر استارمر به وضوح دولتی در انتظار است. رهبر حزب کارگر و صدراعظم سایه او، ریچل ریوز، به طور کلی به عنوان نماینده بریتانیا در هفته گذشته در نشست سالانه از سر گرفته شده پس از همه گیری در داووس مجمع جهانی اقتصاد در نظر گرفته شدند. نخست‌وزیر ما، ریشی سوناک بدبخت، ممکن است از سرمایه‌گذاران خارجی برای حمایت از بریتانیا برگزیت ناامید باشد، اما حتی به خود زحمت نداد که خودش به داووس برود.

سوناک باید بداند که بازی در حال حاضر تمام شده است. او به دنبال اجماع است، اما توسط آوار چیزی که تبدیل به حزب محافظه کار و برگزیت شده است، شکنجه می شود، که می خواهند او را بگیرند. اکنون، در یک دنیای عاقل، امسال یک انتخابات عمومی برگزار می شود. اصطبل های اژه پاکسازی می شود و این دولت مذموم و در واقع مشمئز کننده بیرون رانده می شود. اما اگر یکی از “رویدادهای” هارولد مک میلان منجر به یک انتخابات غیرمنتظره نشود، سرنوشت ما این است که یک سال دیگر صبر کنیم.

که مرا به استارمر برمی گرداند. به نظر می‌رسد که او توصیه‌های زیادی دریافت می‌کند که او را ترغیب می‌کنند تا چگونگی پیروزی تونی بلر در سال 1997 را مطالعه کند، اما من فکر می‌کنم که او می‌تواند بسیار بدتر از نگاه کردن به گذشته با تحسین به مثال یک سلف حتی تاثیرگذارتر به عنوان رهبر حزب کارگر، یعنی هارولد ویلسون، انجام دهد.

ویلسون در پیروزی در انتخابات عمومی بسیار خوب عمل کرد. در واقع، او چهار برنده شد: یکی در سال 1964. دیگری در سال 1966; حالا، انصافاً، پیروزی 1966 و دومین پیروزی در سال 1974 برای تثبیت موقعیت دولت بود، زیرا پیروزی‌های قبلی برای راحتی پارلمان بسیار محدود بود. اما آنها بود همه پیروزی ها

با این حال، سهم بزرگ ویلسون در تاریخ حزب کارگر در اپوزیسیون، شعار ویرانگر او بود که در سال 1964 به شدت به کار رفت: «سیزده سال تلف شده». آن محافظه کاران، بله، 13 سال در قدرت بودند. آنها در سال 1951 دولت های تاریخی آتلی پس از جنگ را شکست داده بودند.

اکنون، «سیزده سال تلف شده» ممکن است یک شعار عالی باشد – به نظر من اصطلاح «صدا بایت» هنوز ابداع نشده بود – اما اگرچه آنها در تمام طول مسیر با بسیاری از برنامه‌های دولت آتل مبارزه کرده بودند، محافظه‌کاران جوهره رفاه را پذیرفتند. بیان می کنند که آنها در سال 1951 به ارث برده اند، حتی اگر همیشه بین طرفین در مورد اینکه تا چه حد باید به کاهش مالیات یا هزینه های عمومی بیشتر اختصاص داده شود، اختلاف نظر وجود داشت.

تفاوت اکنون کاملاً شگفت‌انگیز است: حزب کارگر ممکن است احساس کند که باید در تعهد خود به مسئولیت‌های مالی بیش از حد عمل کند، اما اگر استارمر و ریوز انتخاب شوند، وارث اقتصاد و در واقع جامعه‌ای خواهند بود که نه تنها در معرض 13 سال تلف شده قرار گرفته است. ، بلکه 13 مخرب است. هیچ اجماع محافظه‌کارانی وجود ندارد که ارزش ادامه آن را داشته باشد. این مانند اپوزیسیون نیست که دولت رفاه را در سال 1951 به ارث برد. شواهد در اطراف ما وجود دارد و بیشتر بولتن های خبری را فرا می گیرد.

نظرسنجی های اخیر بدون شک ثابت کرده اند که اکثریت این کشور – مردم و مشاغل – برگزیت را یک فاجعه می دانند. در واقع، اکنون اکثریت پاسخ دهندگان به نظرسنجی موافق ورود مجدد هستند. افسوس، گفتنش آسان تر از انجام دادن است. دوستان اروپایی ما دوست دارند ما برگردیم، اما آنها باید مطمئن باشند که ما جدی هستیم و ورود مجدد غیرقابل برگشت خواهد بود. صادقانه بگویم، این امر در یک دولت به اصطلاح محافظه کار که در فشار برگزیتی ها قرار دارد غیرقابل تصور است – با وجود این واقعیت که حتی آن قهرمان برگزیت، دیلی تلگراف، هفته گذشته مقاله ای با عنوان “بریتانیا خیلی زودتر از آنچه تصور می شود به اتحادیه اروپا می پیوندد” منتشر کرد.

برای دولت مک میلان 1957-1963 آشکار بود که اقتصاد بریتانیا نیاز به پیوستن به آنچه در آن زمان به عنوان بازار مشترک شناخته می شد، داشت، اما درخواست آن توسط رئیس جمهور فرانسه، شارل دوگل، رد شد. در طول مبارزات انتخاباتی سال 1966، ویلسون گفت: “با توجه به باد منصفانه، ما با سر بالا، نه خزیدن، وارد بازار مشترک خواهیم شد.” متاسفانه دوگل دوباره ضربه زد. با این حال، همانطور که نیک توماس سیموندز در بیوگرافی جدید خود از ویلسون، رهبر حزب کارگر، در طول مبارزات انتخاباتی سال 1966 ثبت می کند، «13 سال هدر رفته از 1951-1964 را با دستاوردهای حزب کارگر در قدرت تا کنون، از جمله طرح ملی، در تضاد قرار داد. حقوق بازنشستگی و قانون اجاره 1965 که امنیت تصدی را معرفی کرده بود. توماس سیموندز همچنین وزیر تجارت در سایه است، بنابراین باید بداند که ورود مجدد به اتحادیه اروپا چقدر برای ما مهم است.

استارمر حق داشت که باقی بماند و نباید خجالت بکشد. طبق معمول، حزب کارگر نگران این است که رسانه های عمدتاً محافظه کار ممکن است با آن چه کنند. اما این بار مطبوعات حامی برگزیت پایی برای ایستادن ندارند. آنها به عنوان پشتیبان اسب اشتباهی ثبت شده‌اند، و استارمر و ریوز نباید از حمله بترسند.

این خبر از خبرگزاری های بین المللی معتبر گردآوری شده است و سایت اخبار امروز آبان نیوز صرفا نمایش دهنده است. آبان نیوز در راستای موازین و قوانین جمهوری اسلامی ایران فعالیت میکند لذا چنانچه این خبر را شایسته ویرایش و یا حذف میدانید، در صفحه تماس با ما گزارش کنید.

منبع

درباره ی aban_admin

مطلب پیشنهادی

روز دوم گرند اسلم پاریس: پادشاه بازگشته است

به گزارش دپارتمان اخبار ورزشی پایگاه خبری آبان نیوز ، جمعیت حاضر در گرند اسلم پاریس …