پورتوریکویی ها دامنه «هنر آمریکایی» را در ویتنی گسترش می دهند

به گزارش دپارتمان اخبارسیاسی پایگاه خبری آبان نیوز ،

برای بسیاری از مردم آمریکای شمالی، تصویر خبری ماندگار از طوفان ماریا، طوفان هیولایی که پورتوریکو را در سال 2017 ویران کرد، مربوط به خود طوفان نبود، بلکه مربوط به یک عکسبرداری سیاسی بود که پس از آن، رئیس جمهور سابق دونالد جی. بیش از دو هفته پس از فاجعه که باعث شد جزیره به شدت برق، آب شیرین و غذا کمبود داشته باشد.

ترامپ به یک مرکز توزیع اضطراری اسکورت شد، جایی که، در نوعی نسخه کارتونی امپراتوری، او شروع به لوب کردن رول‌های دستمال کاغذی در میان جمعیت کرد. این ژست برای برخی به عنوان توبیخ خوانده شد: “آشفتگی خود را پاک کنید.” (ترامپ قبلاً به توییتر گفته بود که پورتوریکویی‌ها «می‌خواهند همه چیز برای آنها انجام شود.») در حالی که به درگیری خفیفی که پیش آمد پشت کرد، به خبرنگاران فریاد زد: «عشق زیادی در این اتاق وجود دارد، عشق زیادی. “

در واقع وجود دارد است عشق زیادی در نمایشگاه با عنوان «No existe un mundo poshuracán: هنر پورتوریکویی در پی طوفان ماریا» در موزه هنر آمریکایی ویتنی در منهتن. همچنین حجم عظیمی از خشم و اندوه، همراه با زیبایی بسیار، در نمایشی با بافت دقیق و تکان دهنده وجود دارد که همچنین در زمره اولین بررسی های مهم هنر معاصر پورتوریکویی در یک موزه برجسته ایالات متحده در نزدیک به 50 سال است.

(آخرین موردی که می توانم به خاطر بیاورم «میراث هنری پورتوریکو: پیش از کلمبیایی تا امروز» در سال 1974 بود، همکاری بین موزه هنر متروپولیتن و موزه کوچک و کم بودجه نیویورک El Museo del Barrio، که به طور مداوم انجام شده است. نمایش آثار هنرمندان پورتوریکویی که از زمان افتتاح این جزیره در شرق هارلم در سال 1969 در داخل و خارج از جزیره زندگی می کنند.)

این نمایشگاه که توسط مارسلا گوئررو، یکی از متصدیان ویتنی، همراه با آنجلیکا آربلائز و سوفیا سیلوا، اعضای موزه در حال و گذشته سازماندهی شده است، عنوان اسپانیایی زبان خود را از شعری از راکل سالاس ریورا، نویسنده پورتوریکویی، که گوئررو ترجمه می‌کند، گرفته است. دو بار، به عنوان “دنیای پس از طوفان وجود ندارد” و به عنوان “دنیای پس از طوفان وجود ندارد.” در رندر دوم لغزنده نحوی او، دو ایده به هم پیوند خورده اند.

یکی این که مشکلات اجتماعی و اقتصادی ساکنان جزیره نه تنها امروز، پنج سال پس از ماریا، ادامه دارد، بلکه همیشه، به شکلی، به عنوان محصول استثمار طولانی مدت استعماری وجود داشته است. (پورتوریکو که توسط واشنگتن “سرزمینی نامشخص” نامیده شده است، خودگردانی می کند اما عملاً مستعمره ایالات متحده است).

ایده دوم و انتزاعی‌تر این است که واقعیت‌های پورتوریکویی، حال و گذشته، که توسط ماریا تسکین یافته است، همچنین واقعیت‌های کشورها و فرهنگ‌های تحت ستم در سراسر جهان است. و این واقعیت ها مستلزم ایجاد دنیای جدیدی است که هنوز فقط در حال تصور است.

خود نمایش، با 50 اثر از 20 هنرمند، که بیشتر آنها برای بازدیدکنندگان جدید خواهند بود، ما را مستقیماً به دنیایی بسیار خاص می برد، دنیایی که با ورود ماریا به پورتوریکو در 20 سپتامبر 2017 ایجاد شد، همانطور که در یک ویژگی ثبت شده است. ویدئوی طولانی به سبک مستند توسط سوفیا کوردووا. این فیلم که بر روی یک صفحه بزرگ در ورودی نمایشگاه نمایش داده می شود، با یک ویدیوی سوسو زننده تلفن همراه که توسط عمه هنرمند مگی در خانه اش چند ساعت پس از وقوع طوفان و از کار افتادن شبکه برق آزمایشی جزیره گرفته شده است، شروع می شود.

با نور تلفن، باران را می‌بینیم که از پنجره‌های بسته و زیر درها به داخل نشت می‌کند، و روایت‌های اطمینان‌بخش عمه‌اش را از وضعیت زندگی حیوانات خانگی مختلف می‌شنویم. وقتی فیلم، در نور روز، در فضای باز به سمت نماهایی از سیلاب که در خیابان های شهر موج می زند، و به مصاحبه با ساکنانی که سعی دارند از لحاظ مادی و عاطفی، با هرج و مرج کنار بیایند، دیدگاه بحران گسترده تر می شود.

در جریان مستند تصاویری از پاسخ‌های نمادین و حتی شاعرانه به بحران وارد شده است. یک منظره هوایی پراکنده از جزیره با یک آهنگ پاپ قدیمی همراه است که پورتوریکو را به عنوان “مروارید از دریای کارائیب” تمجید می کند. در یک سکانس طولانی، زنی را می‌بینیم که احتمالاً توسط طوفان محصور شده است و در بالکن خانه‌اش رقصی شدید را اجرا می‌کند. و در مجموعه‌ای از کلیپ‌هایی که در طول فیلم تکرار می‌شوند، زنی دیگر، با نقاب‌های اسرارآمیز، ما را مانند یک روح هشداردهنده در میان جنگل‌های نیمه ویران استوایی راهنمایی می‌کند.

چندین مضمون، سیاسی و شخصی که فیلم تنظیم می‌کند، در کارهای دیگر هنرمندان نمایش توضیح داده شده است. برخی به ما تاریخ می دهند و این حس را به ما می دهند که گذشته و حال، خوب و بد، پیوسته هستند.

در نقاشی به نام «ارواح فرو ریخته» اثر گامالیل رودریگز، تصویر یک کشتی در حال انفجار، با رنگ‌های آبی و مشکی کبود، رزمناو مین را به یاد می‌آورد که نابودی آن در کوبا در سال 1898 جرقه‌ی جنگ اسپانیا و آمریکا را به وجود آورد که به ایالات متحده منتهی شد. ادعا می کند پورتوریکو متعلق به خود است. اما این نقاشی مستقیماً از غرق شدن یک کشتی باری قدیمی ایالات متحده در سال 2015 در طوفان در مسیر حرکت از فلوریدا به سن خوان با مواد غذایی، مصالح ساختمانی و تجهیزات پزشکی الهام گرفته شده است – واردات آمریکای شمالی که جزیره به طور فلج کننده ای به آن وابسته است. نتیجه قوانین کشتیرانی محدود کننده مجازات ایالات متحده است.

چندین کار بر توسعه یک قرن پورتوریکو به عنوان یک سرمایه گذاری سوداگرانه املاک و مستغلات توسط افراد خارجی و یک دولت فرصت طلب متمرکز است. مدل قلعه شنی یییو تیرادو ریورا از هتل «مدرنیست گرمسیری» دهه 1950 سان خوان، «لا کونچا»، نماد اولیه سودجویی در صنعت فراغت، نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری چقدر سطحی است: این مجسمه به گونه‌ای طراحی شده است که به آرامی در طول اجرا از هم می‌پاشد. نمایش.

و ویدیوی سوفیا گالیسا مورینته «بی رول» یک حذف اسیدی از فیلم‌های تبلیغاتی تولید شده توسط دولت پورتوریکا است که «بهشت» را به بالاترین قیمت‌ها می‌فروشد و سود فقط در چند دست روغن‌کاری شده است. (او همچنین اثری در یک نمایش کوچک و هوشمند به نام «تروپیکال سیاسی است: هنر کارائیب تحت رژیم اقتصاد بازدیدکننده» در انجمن آمریکا تا 17 دسامبر دارد.)

نمایش ویتنی که از نظر سیاسی تا حد زیادی مورد توجه قرار می گیرد، همچنین از زیبایی های فردی بسیاری برخوردار است، از جمله مناظر کوهستانی دو طرفه کاندیدا آلوارز. دیوار باغ مجسمه‌ای ادرا سوتو با عکس‌های منظره یاب از زندگی جزیره‌ای تغییر یافته در طوفان. و ادای احترام نقاشی – بخشی از نقاشی دیواری عمومی، بخشی دیگر کارت دعا – به شهدای سکولار گذشته نزدیک و دور توسط آرمیگ سانتوس، مستقر در سان خوان، و دانیل دی ژسوس، مستقر در کوئینز.

Gallisá Muriente بار دیگر، قدرتمندانه، با یک ویدیوی 2020 با عنوان “Celaje (Cloudscape)، ادای احترام به اعضای خانواده درگذشته و به سرزمینی که در معرض تهدید تغییرات آب و هوایی قرار دارد، ظاهر شد. اما هیچ اثری تکان‌دهنده‌تر از «Ojalá nos encontremos en el mar (امیدوارم در دریا همدیگر را ببینیم» گابریلا ان. باز، یک جفت چیدمان روی میز تقدیم به پدرش، که چند ماه پس از ماریا در اثر خودکشی درگذشت، نیست.

یک گروه تکیه‌گاه تعدادی از دارایی‌های قابل حمل او را جمع‌آوری می‌کند: دوربین او، چند نوار موسیقی. دیگری از عکس های فوری خانوادگی تشکیل شده است که بیشتر از او و دخترش است. باز چندین عکس را بزرگ کرده است و در هر کدام چشم ها، دهان و دست های پدر و فرزند را با نخ های قرمز دوخته شده به هم متصل کرده است.

این قطعه مراقبه‌ای که در سال 2018 آغاز شد – مانند، حدس می‌زنم، رابطه جست‌وجوگر هنرمند با پدرش – یک پروژه پایان باز است، تلاشی که به طور نامحدود در حال پیشرفت است. البته، تاریخ پورتوریکو نیز چنین است، همانطور که در اثر قوی که مستقیماً از ناآرامی‌های مدنی اخیر و تحولات محیطی بیرون آمده است، مشهود است.

تظاهرات مردمی در 2019 — «ورانو دل 19» — به برکناری فرماندار ریکاردو روسلو کمک کرد که به دلیل پاسخش به طوفان ماریا مورد انتقاد قرار گرفت. برای ترویج اصیل سازی بی وقفه؛ برای تحقیر (در پیام های متنی فاش شده) دگرباشان جنسی، سیاه پوستان و قربانیان طوفان؛ و به بهانه احتیاط مالی، به دلیل تعطیلی مدارس دولتی و بازگشایی مدارس تعطیل شده توسط ماریا.

معترضان به خیابان ها ریختند و هنرمندان، که برخی از آنها در نمایش حضور داشتند، واکنش نشان دادند. میگل لوسیانو زرادخانه قابل استفاده ای از سپرهای جنگی را با استفاده از برش فلز اتوبوس های مدرسه ای اسقاط شده ایجاد کرد. گرافیست گاروین سیرا وگا مجموعه‌ای از پوسترهای موضعی طراحی کرد و آنها را از طریق رسانه‌های اجتماعی توزیع کرد – @tallergraficopr در اینستاگرام (کپی‌های چاپ شده از 39 طرح، دیوار نمایش را پر می‌کنند). آن را درگیر در اعتراض فراتر از خود جزیره.

کپی های چاپ شده پوسترها یک دیوار را در نمایش پر می کنند. و در آنها دو نقوش تکرار می شود. یکی نمایش سیاه و سفید آشکار پرچم قرمز-سفید-آبی پورتوریکا است، نسخه ای رنگی از قطع برق که به نمادی از شهروندی محروم تبدیل می شود – پورتوریکویی ها از نظر فنی شهروندان ایالات متحده هستند اما نمی توانند در آن رای دهند. انتخابات فدرال – به یک یادبود.

مورد دیگر عدد 4645 است، تخمین بسیار مورد بحث از تلفات این طوفان.

اما در مورد یک واقعیت، سؤال کمی وجود دارد: ماریا سنگ محک و احتمالاً نقطه عطف در تاریخ مدرن پورتوریکویی بوده و باقی می‌ماند، هم به خاطر آسیبی که ایجاد کرده و هم به دلیل خودآگاهی فرهنگی و ادعای خود که به نظر می‌رسد ایجاد کرده است.

یا این که نمایشگاه به این معنی است. در ویدئوی کوردووا، با یک نور تلفن همراه که در تاریکی سوسو می‌زند و صدایی واحد که یک طوفان را توصیف می‌کند، شروع می‌شود. و در ویدیوی دیگری به پایان می رسد، این یکی از ال پرز و با عنوان “چهارشنبه، جمعه”، در یک شب دیگر از تاریکی شبکه، این یکی پس از ماریا. فیلمبرداری شده در فضای باز و نورپردازی شده توسط چیزی که به نظر می رسد فوزیلادی از نور است – چراغ های جلوی اتومبیل که با باران شدید دیده می شوند – یک جشن سنتی خیابانی در حال انجام است. این جشن مانند یک جشن عشق آشوبگرانه به نظر می رسد و وجود یک منبع انرژی سیاسی را نشان می دهد که بیش از انعطاف پذیر است. شارژ شده و غیرقابل مهار است.


دنیای پس از طوفان وجود ندارد: هنر پورتوریکویی در پی طوفان ماریا

23 نوامبر تا 23 آوریل، موزه هنر آمریکایی ویتنی، 99 خیابان گانسوورت، (212) 570-3600; whitney.org.

این خبر از خبرگزاری های بین المللی معتبر گردآوری شده است و سایت اخبار امروز ایران و جهان آبان نیوز صرفا نمایش دهنده است. آبان نیوز در راستای موازین و قوانین جمهوری اسلامی ایران فعالیت میکند لذا چنانچه این خبر را شایسته ویرایش و یا حذف میدانید، در صفحه تماس با ما گزارش کنید.

منبع

درباره ی aban_admin

مطلب پیشنهادی

کولو توره با قراردادی سه و نیم ساله به عنوان سرمربی جدید ویگان منصوب شد | ویگان اتلتیک

به گزارش دپارتمان اخبار ورزشی پایگاه خبری آبان نیوز ، کولو توره به عنوان سرمربی جدید …