اعتبار مالیاتی افزایش یافته کودک از بین رفته است. نبرد بر سر آن باقی می ماند.

به گزارش دپارتمان اخبارسیاسی پایگاه خبری آبان نیوز ،

واشنگتن – وقتی تاریخ سختی های آمریکا در یک دهه دور نوشته می شود، دو رویداد اخیر ممکن است نیروهای اره مویی عصر را تسخیر کنند.

فقر کودکان به پایین ترین حد خود رسید. و برنامه ای که بیشترین تلاش را برای کاهش آن انجام داد ناپدید شد.

داستان آن برنامه موقت – از نظر فنی، افزایش اعتبار مالیاتی، اما واضح تر از آن یک سری چک های ماهانه برای اکثر خانواده های دارای فرزند – از هر نظر فوق العاده بود. درآمد تضمین شده در کشوری که مدت‌ها در برابر یک کشور مقاوم است، اعتبار مالیاتی افزایش یافته کودکان از گمنامی برای جلب حمایت اکثریت حزب دموکرات، به میلیون‌ها خانواده با درآمد کم و متوسط ​​در طول همه‌گیری کمک کرد و به کاهش فقر کودکان تقریباً به نصف کمک کرد. .

پس از آن جان خود را از دست داد، زیرا تلاش های پرزیدنت بایدن برای حفظ آن باعث مخالفت متحد جمهوری خواهان و فرار یک دموکرات مهم سنا شد. منتقدان پرداخت ماهانه تا سقف 300 دلار به ازای هر کودک را یک طرح رفاهی گران می نامند که با ارائه کمک های نقدی والدین بدون توجه به داشتن شغل، از کار کردن باز می دارد.

چک ها تمام شده است، اما نبرد تمام نشده است. حامیان می‌گویند شواهد جدید نشان می‌دهد که پرداخت‌ها باعث کاهش سختی‌ها و پرورش کودکان بدون کاهش اشتغال والدین شده است. برخی از دموکرات‌ها امیدوارند پرداخت‌ها به گروه‌های کوچکی از والدین را به عنوان بخشی از توافق مالیاتی پایان سال احیا کنند، و با وجود اینکه جمهوری‌خواهان کنترل مجلس نمایندگان را در ژانویه به دست گرفتند، بازگرداندن برنامه کامل همچنان یک هدف بلندمدت دموکرات‌ها است.

ماریا کانسیان، یکی از مقامات سابق دولت اوباما که رئیس دانشکده سیاست عمومی دانشگاه جورج تاون است، می‌گوید: «دریافت نکردن آن بسیار ناراحت کننده بود، اما تعهد به اعتبار مالیاتی همچنان پابرجاست – کاملاً». ما نشان داده‌ایم که می‌توانیم پول در دست والدین داشته باشیم و واقعاً تفاوت ایجاد کنیم.»

بدبینان استدلال می کنند که دوره شش ماهه پرداخت ها برای آزمایش اینکه آیا نقدینگی تضمین شده انگیزه های کار را تضعیف می کند بسیار کوتاه بود و آنها مزایای کوتاه مدت را کمتر از آنچه حامیان می گویند چشمگیر می دانند.

مایکل استرین از مؤسسه امریکن اینترپرایز گفت: «کاهش معنی‌داری در سختی‌های مادی وجود داشت، اما این کاهش اغراق‌آمیز بود. “این بسیار کوچکتر از آن چیزی است که با شنیدن عبارت “فقر کودکان را به نصف کاهش دهید” انتظار دارید.”

هر یک از طرفین ممکن است در تجربه توماس هورتون و همسرش، پاملا ماج، که سه فرزند را در پیتکرن، پ.، خارج از پیتسبورگ بزرگ می‌کنند، حمایت پیدا کند.

آقای هورتون، 38 ساله، و یک پسر نوجوان، مزایای ناتوانی دریافت می‌کنند، که پس از از دست دادن کار خانم ماج در آغاز همه‌گیری، به پشتوانه اصلی خانواده تبدیل شد. پرداخت های اعتبار مالیاتی 750 دلاری در ماه درآمد نقدی آنها را نزدیک به 50 درصد افزایش داد و آنها را از خط فقر بالاتر برد.

در حالی که بیشتر کمک‌ها صرف صورت‌حساب‌ها می‌شد، آقای هورتون به دو عدول از هنجارهای صرفه‌جویی اشاره کرد که به کودکان کمک کرد. یکی از آنها سفر به والمارت بود تا طعنه های همکلاسی هایشان را بر سر لباس های دستفروشی شان ساکت کنند. یکی دیگر از اولین تعطیلات خانواده بود – یک شب تنها در پارک ایالتی، جایی که آنها یک چادر قرض گرفته شده برپا کردند و سکانس کردند. او گفت: “در همسر و فرزندانم شادی را دیدم که مدت ها بود ندیده بودم.” “من احساس می کردم پدر سال هستم.”

در همان زمان، آقای هورتون اذعان کرد که پایان پرداخت‌ها بازگشت همسرش به کار را تسریع کرده است – نکته‌ای که مخالفان برنامه بر آن تاکید می‌کنند – و درآمد او تقریباً جایگزین کمک‌های از دست رفته شده است. (او به صورت پاره وقت کار می کند تا بتواند در مراقبت از او کمک کند.) آقای هورتون گفت که به هر حال به سر کار باز می گشت و اگر پرداخت ها همانطور که حامیان امیدوار بودند ادامه می یافت، وضعیت بچه ها بهتر بود.

او گفت: «ما به مبارزه روزمره برگشتیم.

بسیاری از کشورها کمک های نقدی را برای یارانه دادن به هزینه های فرزندپروری ارائه می کنند. اما از نظر تاریخی، این ایده در ایالات متحده چندان مورد توجه قرار نگرفت، جایی که ایمان به تحرک رو به بالا تأثیر بیشتری داشت و اختلافات نژادی رشد دولت رفاه را کند کرد. در دهه 1990، بیل کلینتون، رئیس جمهور دموکرات، تضمین کمک های نقدی به خانواده های فقیر را حذف کرد.

تا حدودی علاقه فزاینده به کمک خانواده ریشه در نگرانی در مورد نابرابری دارد. همچنین منعکس کننده علمی است که اهمیت سال های شکل گیری و تحقیقات (خلاصه شده در گزارش تاثیرگذار 2019) را نشان می دهد که نشان می دهد کمک های دولتی به پیشرفت کودکان کمک می کند.

یک نیروی غیر محتمل این حرکت را تسریع کرد: کاهش مالیات جمهوری خواهان. یک قانون در سال 2017 اعتبار مالیاتی کودکان را با دو برابر کردن ارزش آن و گسترش آن به خانواده‌های با درآمد بالا افزایش داد و در عین حال الزامات درآمدی را حفظ کرد که یک سوم فقیرترین فرزندان را از مزایای کامل محروم می‌کرد.

جمهوری‌خواهان استدلال می‌کردند که اعتبارات مالیاتی منطقاً به نفع مالیات‌دهندگان است، اما دموکرات‌ها نابرابری را در سیاست کودکان دیدند که کودکانی را که بیشتر به کمک نیاز داشتند را کنار گذاشت. آنها به دنبال یارانه دادن به همه خانواده های فقیر و متوسط، بدون توجه به شغل والدین و افزایش سود بودند.

همه گیری این فرصت را فراهم کرد. کمکی که آقای بایدن در سال گذشته دریافت کرد شامل شش پرداخت ماهانه (250 دلار برای یک کودک یا 300 دلار برای افراد زیر 6 سال) و یک پرداخت یکجا برای شش ماه دیگر بود که در بهار امسال پرداخت شد. حامیان امیدوار بودند که این برنامه که موقتاً برای محدود کردن هزینه ها نگه داشته می شد، بیش از حد محبوب باشد که لغو شود.

بر اساس داده های سرشماری، گسترش یک ساله اعتبار که حدود 100 میلیارد دلار هزینه داشت، فقر کودکان را تا 36 درصد کاهش داد. کاهش کلی فقر کودکان به 46 درصد رسید که کاهش یک ساله بدون سابقه بوده است.

وزارت کشاورزی گزارش داد که ناامنی غذایی در میان خانوارهای دارای فرزند نیز به پایین ترین حد خود رسیده است. بررسی‌ها به طور مداوم نشان داده‌اند که پرداخت‌های کودکان در برخی موارد 25 درصد یا بیشتر، سختی غذایی را کاهش می‌دهد.

الین واکسمن، محقق موسسه Urban گفت: «این تأثیر بسیار بزرگی است – بسیار بزرگ». مردم به وضوح از این پول برای خرید غذا استفاده کردند وگرنه ما شاهد چنین اعدادی نبودیم.»

موسسه JP Morgan Chase دریافت که این پرداخت‌ها موجودی بانکی را افزایش می‌دهد و بالشتکی برای مواقع اضطراری ایجاد می‌کند. محققان دانشگاه کلمبیا دریافتند که میزان سختی در بین نیویورکی ها کمترین میزان در پنج سالی است که داده هایی برای آن وجود دارد.

«به صراحت بگویم. مگان آ. کوران، تحلیلگر مرکز فقر و سیاست اجتماعی کلمبیا که مروری بر مطالعات اخیر منتشر کرده است، گفت: اعتبار مالیاتی کودکان واقعاً چیز خوبی بود. “اینها برخی از چشمگیرترین نتایجی است که تا به حال از یک سیاست واحد دیده ایم.”

اما برخی از سختی ها تا حد زیادی بی تاثیر به نظر می رسید. مطالعات متعدد نشان می‌دهد که تأثیر کمی بر توانایی والدین برای پرداخت اجاره‌بها وجود ندارد، شاید به این دلیل که پرداخت‌های مسکن زیاد است. در حالی که حامیان امیدوار بودند که این اعتبار هزینه های آموزشی یا غنی سازی را افزایش دهد، مطالعه ای که مستقیماً این سؤال را مطرح کرد نشان داد که چنین نبوده است. و تأثیر کمی بر افسردگی یا استرس والدین داشت، شاید به این دلیل که پرداخت‌ها برای رسیدگی به مشکلات ریشه‌دار خیلی زود منقضی می‌شدند.

“شواهد ناهموار است.” الین ماگ، محققی در موسسه شهری که به انجام مطالعات متعدد کمک کرد، گفت. «اما فقط به این دلیل که ما شاهد پیشرفت‌هایی در همه جنبه‌های زندگی کسی نبودیم، به این معنی نیست که نباید از برنامه‌ای حمایت کنیم که در برخی جنبه‌ها کمک کند. فکر می‌کردم زندگی مردم آسان‌تر خواهد شد، و آنها هم بودند.»

تأثیر پرداخت ها بر تصمیم والدین برای کار، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. یک مطالعه نشان داد که این کمک ها با کاهش دو درصدی اشتغال همزمان است، البته فقط در میان والدین کم سواد. اما حداقل شش مطالعات هیچ تغییری در اشتغال والدین پیدا نکردند، اگرچه کاهش آن احتمالاً بیش از شش ماه طول می کشد تا به طور کامل ظاهر شود.

یک سوال ظریف تر این است که آیا کاهش ساعات کار والدین ممکن است به نفع کودکان باشد یا خیر. در حالی که شواهد کمیاب است، لوواندا داگلاس، یک دستیار پرستاری در پیتسبورگ، گفت که این پرداخت‌ها وقت بیشتری برای خانواده او فراهم می‌کرد.

قبل از این برنامه، خانم داگلاس، 44 ساله، شغل دوم را به عنوان سرایدار شبانه انجام داد تا دخترانش – لوندین، 12 ساله و لزلی، 7 ساله – را به کلاس های تشویق کننده بفرستد. با 500 دلار در ماه از افزایش اعتبار مالیاتی، او کار شبانه را رها کرد و دختران را به تمرین برد. او گفت: “بچه های من همیشه می خواهند من آنجا باشم – آنها بسیار خوشحال به نظر می رسیدند.”

وقتی پرداخت‌های اعتبار مالیاتی به پایان رسید، خانم داگلاس به یک شغل (برای گذراندن وقت با یک مادر بیمار) ادامه داد و لوندین تا حدودی به دلیل هزینه کلاس را ترک کرد.

اسکات وینشیپ از مؤسسه امریکن انترپرایز استدلال می کند که برنامه سال گذشته ارزش پیش بینی کمی دارد زیرا شرایط بسیار غیرعادی بود، با پرداخت های کوتاه مدت، سایر اشکال کمک های موقت و بازار کار که توسط ویروس منحرف شده بود. او گفت: “مطالعه یک برنامه شش ماهه در بحبوحه یک بیماری همه گیر، اطلاعات زیادی به شما نمی دهد.”

اما برخی دیگر می گویند یک آزمایش در دنیای واقعی که بیش از 60 میلیون کودک را شامل می شود، سخت تر از آزمایش های کوچکی است که اغلب سیاست ها را شکل می دهند. H. Luke Shaefer، محققی در دانشگاه میشیگان که دریافت که سختی ها به محض شروع پرداخت ها کاهش می یابد و به محض توقف افزایش می یابد، می گوید: «این دنیاها جلوتر از شواهدی است که ما معمولاً داریم.

سال گذشته، تلاش طولانی آقای بایدن برای ادامه پرداخت ها نتوانست سناتور جو مانچین سوم، دموکرات ویرجینیای غربی را متقاعد کند که از هزینه های این برنامه انتقاد کرد و گفت کمک باید به والدینی که کار می کنند محدود شود.

علیرغم شرط‌بندی‌ها بر سر محبوبیت آن، این برنامه با واکنش‌های سیاسی اندک به پایان رسید و دموکرات‌ها که متهم به هزینه‌های تورمی بودند، در کمپین‌های کنگره در مورد آن صحبت چندانی نکردند. این اعتبار به حالت قبلی خود بازگشت: مزایای سالانه 2000 دلاری که شامل خانواده‌های پردرآمد می‌شود، اما به طور کامل به آنهایی که در یک سوم پایین هستند نمی‌رسد.

سیدنی ام. میلکیس، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه ویرجینیا، که گفت فقدان اعتراض نشان دهنده بیگانگی سیاسی فقرا است، گفت: “سکوت کر کننده ای” از سوی سیاستمداران و ذینفعان برقرار شده است. افرادی که بیشتر تحت تاثیر قرار گرفته اند احساس می کنند انگیزه ای برای رای دادن ندارند.”

رابرت گرینشتاین از موسسه بروکینگز، مدافع قدیمی برنامه‌های شبکه ایمنی، از کنگره خواست تا در ازای حفظ معافیت مالیاتی شرکت‌ها که امسال منقضی می‌شود، پرداخت‌ها به برخی والدین را بازگرداند. او گفت: “مزایای آن ثابت شده است، در حالی که این ایده که ممکن است برخی اثرات نامطلوب کوچک در مسیر وجود داشته باشد، صرفاً حدس و گمان است.”

اما حداقل یک دموکرات برجسته هشدار داد که ترقی خواهان بیش از حد بر تضمین درآمد متمرکز هستند. ایزابل وی. ساهیل، همچنین در بروکینگز، گفت که او با آقای مانچین موافق است که این کمک ها باید برای والدین شاغل (او شامل کارگران متناوب نیز می شود) و خانواده هایی با امکانات متوسط ​​باشد.

او هشدار داد که یک برنامه گسترده‌تر می‌تواند هزینه‌ها را برای سایر خدماتی که خانواده‌های کم درآمد نیاز دارند، مانند آموزش و مراقبت‌های بهداشتی، کاهش دهد. او گفت: «من می‌توانم برای شما یک سیستم مراقبت از کودک کادیلاک یا مراقبت از کودک بسازم.

حامیان این اعتبار اغلب از اینکه ایالات متحده نرخ فقر کودکان بالاتری نسبت به بسیاری از کشورهای پیشرفته دارد (که فقر به عنوان نیمی از درآمد متوسط ​​هر کشور تعریف می شود) ابراز تاسف می کنند. زاخاری پارولین، محقق وابسته به دانشگاه کلمبیا، دریافت که اعتبار افزایش یافته رتبه آمریکا را به 21 ام از 53 کشور، از 40 – به مکانی در کنار آلمان، به جای بلغارستان، ارتقا داد.

وقتی پرداخت ها متوقف شد، مات و مبهوت شد. او گفت: “من این تئوری را داشتم که به محض اینکه سیاست برقرار شد، راهی برای خلاص شدن از شر آن وجود ندارد.” “اشتباه کردم – از بین رفت.”

این خبر از خبرگزاری های بین المللی معتبر گردآوری شده است و سایت اخبار امروز ایران و جهان آبان نیوز صرفا نمایش دهنده است. آبان نیوز در راستای موازین و قوانین جمهوری اسلامی ایران فعالیت میکند لذا چنانچه این خبر را شایسته ویرایش و یا حذف میدانید، در صفحه تماس با ما گزارش کنید.

منبع

درباره ی aban_admin

مطلب پیشنهادی

هزینه های وام مسکن بلندمرتبه شاهد افزایش اجاره بها در سراسر بریتانیا است | نرخ بهره

به گزارش دپارتمان اخبار اقتصادی پایگاه خبری آبان نیوز ، این حکایت از دو بازار است: …