“من ناتوان هستم”: مردم مجبور به شغل دوم در میان بحران هزینه زندگی می شوند | بحران هزینه زندگی در انگلستان

به گزارش دپارتمان اخبار اقتصادی پایگاه خبری آبان نیوز ،

دبلیوخانواده‌هایی که از زمان شروع رکوردها برای بزرگترین کاهش استانداردهای زندگی آماده هستند، زیرا قیمت مواد غذایی همچنان افزایش می‌یابد و بسیاری برای پرداخت بدهی مستقیم انرژی خود در این زمستان تلاش می‌کنند، چهار نفر دلیل انتخاب شغل دوم را بیان می‌کنند.

وضعیت من بهتر از زمانی نیست که ۷۰۰۰ پوند در سال دریافت می‌کردم.

جو تامپسون، مادر دو فرزند مجرد اهل لینکلن شایر، معمولاً 45 ساعت در هفته به عنوان تحلیلگر ارشد NHS و رهبر تیم روزانه کار می کند و 41000 پوند حقوق می گیرد.

در شب، او یک راننده پیتزا است، شغلی که در پایان ماه اوت به عهده گرفت.

این مرد 44 ساله می گوید: «من اکنون حدود 60 ساعت در هفته کار می کنم. من در ابتدا احساس می کردم که داشتن یک کار تحویل پیتزا شرم آور است، اما سپاسگزارم که فرصت انجام کاری برای بهبود وضعیت مالی خود را دارم. من دو فرزند نوجوان دارم، و هر ماه در نهایت به اضافه برداشت می پردازم. اما وقتی شوفاژ من خراب شد، ماشینم خراب شد، دخترم به تشک جدید نیاز داشت و دوچرخه‌اش دزدیده شد، تصمیم گرفتم کار دوم را انجام دهم.»

جو تامپسون در NHS لینکلن شایر کار می کند و شغل دومی برای یک شرکت محلی تحویل پیتزا دارد.
جو تامپسون در NHS لینکلن شایر کار می کند و شغل دومی برای یک شرکت محلی تحویل پیتزا دارد. عکس: فابیو د پائولا/ آبان نیوز

تامپسون می‌گوید درآمد اضافی به کاهش نگرانی‌های مالی او کمک می‌کند، اما هنوز کافی نیست. پس از پرداخت وام مسکن 599 پوندی و 70 پوند اجاره زمین، قبوض آب و برق به مبلغ 374 پوند، 240 پوند برای بنزین، 150 پوند برای سفر فرزندانش به مدرسه، 120 پوند برای بیمه زندگی، خانه، ماشین و پوشش دندانپزشکی، 20 پوند او. هزینه اتحادیه، 35 پوند کمک به امور خیریه و 170 پوند برای صورتحساب کارت اعتباری خود، 527 پوند برای غذا و هر چیز دیگری باقی مانده است.

من به زودی در شغل اصلی خود 43000 پوند درآمد خواهم داشت، اما این به هیچ وجه تاثیری نخواهد داشت. راننده دیگری در پیتزا فروشی به زودی ترک می کند و من شیفت آنها را می خواهم، بنابراین حدود 75 ساعت در هفته کار خواهم کرد. این یک کشش عظیم است، من گیج هستم.

“فرزندان من بسیار فهمیده هستند، اما زندگی ما اکنون باید با دقت نظامی سازماندهی شود. من همچنین تنها فرزند یک پدر و مادر مسن هستم و باید مادرم را به خرید و قرار ملاقات ببرم.

این واقعاً آنطوری نبود که من انتظار داشتم 40 سالگی ام باشد. این دیوانه است. فکر می‌کردم راحت باشم و بتوانم به اندازه کافی برای خانواده‌ام تأمین کنم، اما، به طرز عجیبی، اکنون از نظر مالی بهتر از زمانی که ۷۰۰۰ پوند در سال درآمد داشتم و برای مسکن و سایر هزینه‌ها کمک می‌گرفتم، نیستم.»

“من نمی توانستم وام مسکن را بدون شغل دوم بپردازم”

حتی افرادی که درآمد خانوارشان به طور قابل توجهی بالاتر از حد متوسط ​​است می گویند که چاره دیگری جز شغل دوم ندارند.

کالب*، 46 ساله، پدر مطلقه سه فرزند زیر 13 سال، در ساری زندگی می کند و به عنوان مدیر پروژه تمام وقت در مقررات خدمات مالی کار می کرد، زمانی که تصمیم گرفت باید دومین کنسرت تمام وقت در همان زمینه را برگزار کند. سال پیش.

او می‌گوید: «وقتی هزینه‌های زندگی از کنترل خارج شد، مجبور شدم کار دومی را انجام دهم تا سرم را بالاتر از آب نگه دارم.

“این بسیار شبیه به کاری است که من در کار اصلی خود انجام می دهم. با توجه به اینکه می توانم در خانه کار کنم، توانستم پروژه مشتری دوم را انجام دهم، بنابراین تمام روز بین آن دو پینگ پنگ می کنم. از نظر تاریخی من 40 ساعت در هفته کار می کردم. الان 80 کار میکنم.»

صرفه جویی در دو ساعت در زمان رفت و آمد با کار از راه دور، او را از کار کردن تا آخر شب محافظت نمی کند.

کار من اکنون تمام وقت خانوادگی و شخصی را از بین می برد. شما را مستهلک می کند. اما از آنجایی که نرخ روز پروژه‌ها در بخش من از زمان برگزیت به طور پیوسته در حال کاهش بوده است – زیرا بیشتر کار به اروپا منتقل شده است – من بدون شغل دوم در مشکلات مالی خواهم بود. من نتوانستم وام مسکن را پرداخت کنم.»

کالب می گوید که شعبده بازی همزمان این دو شغل نمی تواند در درازمدت کارساز باشد. او در نظر دارد متراژ را به یک ملک کوچکتر که بار مالی کمتری دارد کاهش دهد.

«این دو شغل یک معیار موقتی هستند، بنابراین من می‌توانم یک بافر مالی ایجاد کنم که به من اجازه می‌دهد فقط یک شغل دوباره کار کنم و روی خانواده‌ام تمرکز کنم. من در حال حاضر حدود 500 پوند در ماه می گیرم. اما زمانی که این بافر تمام شود، شاید بعد از شش ماه، باید دوباره به کار دوم برگردم.

من نمی دانم راه خروج چیست. این بسیار نگران کننده است، اما نیازها باید.”

«من از آنچه از شغل شنبه‌ام به دست می‌آورم برای پرداخت هزینه‌های پیش‌بینی نشده استفاده می‌کنم».

جیمز اولدهام، 34 ساله، اهل شروپشایر، درآمد خود را با یک شغل آخر هفته تکمیل می کند.
جیمز اولدهام، 34 ساله، اهل شروپشایر، درآمد خود را با یک شغل آخر هفته تکمیل می کند. عکس: جیمز اولدهام/ انجمن نگهبان

جیمز اولدهام، یک خریدار باغبانی از Shropshire، 50 ساعت در هفته در یک نهالستان شلوغ گیاهان کار می‌کند و مجبور است در شیفت‌های 8 ساعته شنبه در یک باغ خصوصی بزرگ بپردازد و به بازسازی چشم‌انداز کمک می‌کند تا خانواده‌اش را تامین کند.

«تا زمانی که دختران دوقلویمان سه ساله شوند، حق دریافت حمایت دولتی از مراقبت از کودکان را نداشته باشیم، تنها گزینه ما این است که همسرم در خانه بماند. اولدهام، 34 ساله، می‌گوید: «اگر او به سر کار برمی‌گشت، تمام دستمزدش بابت هزینه‌های مهدکودک خواهد بود.

درآمد اصلی 1800 پوندی من پس از کسر مالیات تقریباً هزینه های زندگی ما را پوشش می دهد، از جمله وام مسکن، سوخت، مواد غذایی، صورت حساب ها و مالیات شورای شهر. من از 600 پوندی که از شغل شنبه ام در ماه می گیرم برای پرداخت هزینه های پیش بینی نشده مانند تعمیر خودرو استفاده می کنم.

بدون آن، من مجبور می‌شوم در چند ماه بنزین روی کارت اعتباری بگذارم، و سعی می‌کنیم مقداری از آن را برای یک روز بارانی کنار بگذاریم، اگرچه هر ماه موفق به انجام این کار نمی‌شویم.»

ما نمونه کاملی از کارهایی هستیم که یک خانواده معمولی با بچه‌های کوچک فقط برای گذراندن زندگی باید انجام دهند.»

“من باید هر شیفت اضافی را که به من پیشنهاد می شود بپذیرم”

سارا، 58 ساله، یک سرپرست در یک مدرسه راهنمایی در کورنوال، به عنوان یک مربی شنا و نجات غریق در کنار کار می کند تا زندگی خود را تامین کند.

کوچکترین از هفت فرزند او هنوز در خانه زندگی می کند، در حالی که برخی از بقیه گهگاه برای مدت زمان کوتاه تری می مانند.

سارا می‌گوید: «سال تحصیلی گذشته در طول ترم 42 ساعت و نیم در هفته کار می‌کردم و سپس دو شب در هفته آموزش شنا می‌دادم. «از آن زمان به مدرسه‌ای رفتم که پسرم در آن درس می‌خواند تا گهگاهی او را ببینم، جایی که اکنون 32 ساعت و نیم در هفته کار می‌کنم، سپس دو ساعت دیگر شنا آموزش می‌دهم یا در شیفت عصر به‌عنوان نجات غریق یا مسئول پذیرش انجام می‌دهم. من باید هر شیفت اضافی را که به من پیشنهاد می شود بپذیرم. بعضی روزها 13 ساعت کار می کنم.

«پدر فرزندان من پنج سال است که حتی یک پنی برای نگهداری از فرزندم پرداخت نکرده است، حتی اگر قرار باشد. اجاره می‌دهم، و اگر شغل دوم را نداشتم، باید برای دریافت اعتبار جهانی برای هزینه‌های مسکن درخواست می‌کردم.»

سارا می‌گوید روزهای کاری طولانی بر سلامت روحی و جسمی او تأثیر گذاشته است.

من هنوز نمی توانم به درستی غذا بخورم، که کمکی نمی کند. من نمی توانم مقدار زیادی گازوئیل در ون خود بگذارم، بنابراین هر زمان که ممکن است به کار بپردازم، که به سلامت روان من کمک می کند، اما نه به خستگی من.

من گاهی اوقات احساس می کنم که نمی توانم کنار بیایم، نمی توانم به تنهایی این کار را انجام دهم. من توانایی پرداخت هزینه بازنشستگی را ندارم.»

*این نام تغییر کرده است

این خبر از خبرگزاری های بین المللی معتبر گردآوری شده است و سایت اخبار امروز آبان نیوز صرفا نمایش دهنده است. آبان نیوز در راستای موازین و قوانین جمهوری اسلامی ایران فعالیت میکند لذا چنانچه این خبر را شایسته ویرایش و یا حذف میدانید، در صفحه تماس با ما گزارش کنید.

منبع

درباره ی aban_admin

مطلب پیشنهادی

والنسیا: پایتخت هوشمند اروپا میزبان کنفرانس Smart Destinations است

به گزارش دپارتمان اخبار جهان پایگاه خبری آبان نیوز ، آیا می دانستید که والنیکا پایتخت …